wszystkie odcienie niebieskiego - greckie wakacje cz. I

Co prawda moje wakacje byly juz tak dawno temu, ze juz prawie o nich zapomnialam (polowa maja), ale z racji tego, ze wszyscy dziela sie obecnie swoimi wakacjnymi wojazami, to i ja podziele sie swoimi. 

Bylismy z absztyfikantem na uroczej greckiej wyspie Zakynthos, polozonej na Morzu Jonskim. Nie znalismy wczesniej Grecji, nie mielismy sprecyzowanego miejsca, w  ktore chcemy pojechac. Wybor dokonany byl mniej wiecej na "chybil - trafil" i my zdecydowanie trafilismy :) Spedzilismy cudowny tydzien w zatoce Tsilivi, w poludniowo - wschodniej czesci wyspy. Uwazam te wyspe za jedno z fajniejszych miejsc na wypoczynek, zwlaszcza jesli jest sie z rodzina to bardzo przyjazne miejsce. Sama wyspa choc stosunkowo mala (choc druga, co do wielkosci w tym archipelagu, zaraz po Kefalonii), ma do zaoferowania cos dla kazdego - i dla tego, co lubi sie powloczuc malymi, waskimi uliczkami i dla tego, co nie ma ochoty dojsc dalej, niz do basenu :) . Ale to tak piekne i roznorodne miejsce, ze do prawdy az zal nie wysciubic nosa dalej niz poza bramy hotelu. 

Dzis chce sie podzielic tym, co mnie osobiscie urzeklo i zachwycilo najbardziej - odcienie wody. A konkretnie kazdy mozliwy odcien niebieskiego poprzez blekity, zielenie i turkusy - cos niesamowitego! Zdumiewajace, jaka paleta barw moze sie czaic w wodzie... 

 Widok z plazy hotelowej

 Jedna z zatoczek, ktora roboczo nazwalam "siarkowa" ze wzgeldu na specyficzny zapach

Zatoka wraku

Porto Vromi z gory

Porto Vromi

 Porto Vromi

wkupne

 Od pewnego czasu mam w sobie pewien strach. Strach przed tym, że być może nie wiem, co się ze mną dzieje. A konkretnie z moim zdrowiem. Jeszcze dwa lata temu myślałam, że młodość daje prawo do pewnej dozy beztroski i przymykania oka na to, co może się stać. Nigdy nie byłam chorowita i jakieś większe problemy zdrowotne się mnie nie imały, więc sądziłam, że tak już będzie zawsze. No i dwa lata temu okazało się, że jestem bardziej delikatną konstrukcją, niż mi się wydawało, bo przyplątał mi się zespół cieśni nadgarstka, który jest już co prawda zażegnany (operacja obu rąk), ale który uświadomił mi, że tak na prawdę człowiek nie wie, co się w nim czai. 

Dbam o siebie, raz do roku robię badania krwi, cytologię, zdrowo się odżywiam, prowadzę tzw. higieniczny tryb życia, dobrze traktuję swoje ciało, bo uważam, że jest moją świątynią, staram się stawiać zdrowie na pierwszym miejscu, ale wciąż się boję, że to nie wystarczy. 

W ciągu ostatnich 6 miesięcy w moim bliskim otoczeniu aż u 3 osób zdiagnozowano raka, każdy inny. A u mnie włączył się jakiś mechanizm obronny, bo najbardziej boję się rzeczy, na które nie mam wpływu. Z resztą pewnie nie tylko ja. 

Najbardziej utożsamiam się, czy może raczej solidaryzuję, z przyjaciółką mojej cioci, u której wykryto raka piersi. Szybko przeszła operację wycięcia raka i teraz jest poddawana serii naświetlań. Strasznie mi szkoda tej kobiety, bo życie miała ciężkie, ma na życie śmieszne grosze i rak to naprawdę ostatnia rzecz, jaka jest jej potrzebna. Jak pewnie każdemu.

Złapałam się na tym, że pomagając jej, a była to w moim mniemaniu pomoc niewielka, jednak dla niej znaczyła bardzo dużo, myślę po cichu, że może zapunktuję tym sobie u Opatrzności i Losu i może mnie złe rzeczy ominą. To nie jest tak, że pomagam tylko dlatego. Pomagam, bo tak czuję i tak zostałam wychowana, ale złoszczę się sama na ten swój egoizm. Podjęłam nawet decyzję o ścięciu wosów i przekazaniu ich fundacji Rak&Roll, która robi peruki dla kobiet po chemii. A to nie była łatwa decyzja, bo jestem do swoich włosów bardzo przywiązana, a przede wszystkim nigdy nie miałam ich ściętych tak krótko, jak będę miała, więc jest to dla mnie kolejny nieznany obszar. Ale dopiero, jak uświadomiłam sobie, jak bardzo jest mi szkoda ściąć włosy, zrozumiałam co muszą przechodzić te wszystkie chore kobiety, które tracą swoje włosy podczas chemii, podczas choroby. Jasne, że są takie kobiety, dla których ścinanie, farbowania i zabawa włosami to pestka i są też takie kobiety, które gdy zachorują, ścinają włosy same, zanim tamte wypadną. Ale jest to niewątpliwie taki nasz mały bastion, którego nikt z  nas nie chce dobrowolnie i bez walki oddać. 

I nawet podejmując decyzję o tych włosach czułam się jakbym mówiła do każdego istniejącego raka "masz, weź to, proszę! dobrowolnie. tylko mi się nie waż robić o krok dalej!"

Może jestem przewrażliwiona, może mam skłonność do wyolbrzymiania, a może po prostu się boję - nie wiem. Pewnie wszystko po trochu. Ale podobno całe życie pracujemy sobie na coś -  w młodości na to, jaką będziemy mieć starość, w szkole i na studiach na naszą zawodową przyszłość, dobrocią i sympatią na to, jakich będziemy mieć znajomych, to dlaczego nie możnaby zapracować sobie na to żeby omijały nas pewne wydarzenia? Czy to oznaczałoby że jesteśmy zimnymi i wyrachowanymi istotami, które robią coś tylko po to, żeby kiedyś uniknąć przeznaczenia? Czy może okazałoby się, że ludzie nagle potrafiliby się otworzyć na drugiego człowieka tak na prawdę?

Polecam gorąco książkę Krystyny Kofty "Lewa, wspomnienie prawej", która jest książką bardzo podbudowującą. Nie jest to instruktaż co robić, a czego nie jak się zachorowoało na raka, ale taka lekcja pozytywnego myślenia z prawdziwego zdarzenia. Pani Kofta jest chyba taką orędowniczką zdrowego podejścia do życia i ta książka to pokazuje. 

Obecnie czytam "Szału nie ma, jest rak", która jest zapisem rozmowy z księdzem Janem Kaczkowskim, który jeszcze zanim zachorował był ciekawą postacią. Jest to zupełnie inna książka niż ta Krystyny Kofty, bo jeszcze nie wiemy, jak się historia Księdza zakończy. 

Życzę wszystkim zdrowia.

 zdjęcie ze strony: www.rakpiersi.pl

zdjęcie ze strony: www.deon.pl

pstrokacizna

 

Cierpiąc bardzo z powodu przedłużającej się w nieskończoność zimy, już nie mogłam się doczekać kiedy będę mogła upstrzyć ganek przed domem. Mimo, że wiosnę widać już wszędzie gołym okiem, to zawsze jest inaczej, jak się usiądzie z książką i kawą na ganku wśród kolorowych kwiatków.

Ostatnie dwa lata ganek był bez kwiatków. Uznawałam, że skoro i tak wyjeżdżam, to nie było sensu obsadzać tych wszystkich czekających cierpliwie w piwnicy doniczek. W tym roku pewne myślałam podobnie, ale zdanie zmieniłam. Pozazdrościałam wszystkim, którzy mają juz na oknach i balkonach kolorowe kwiatki. Szybka decyzja i przytargałam do domu te wszystkie rośliny.  

Zawsze starałam się dobierać kwiatki pewnym kluczem. A to kolorystycznie, a to gatunkami, a to  wszystkie wysokie, wszystkie niskie, zwisające, etc. W tym roku poszłam, jak na swoje standardy i jeszcze nie zdiagnozowane oficjalnie OCD*, po bandzie i jest bardzo kolorowo, wręcz pstrokato i bardzo radośnie.
Są niezapominajki w trzech kolorach, są bratki, begonie i jakieś surfinio-podobne (te pomarańczowe i żółte na zdjęciu powyżej). Niestety, w superaku ogrodowym, w którym byłam, mieli mały wybór. Ale liczę, że uda mi się któregoś dnia skoczyć na rynek.

W Londynie podjęłam w ubiegłym roku próbę żeby z post-atomowego betonowego kwadrata u absztyfikanta zrobić ogródek z prawdziwego zdarzenia. Próba zakończona niemałym sukcesem. Ale poniosło mnie wtedy trochę i ze szczęścia kompletnie nie myślałam jakie rośliny kupuję do określonych warunków. I takim oto sposobem wykończyłam w ciemnym ogródku cztery piękne lawendy i jedną bujną hostę. Trudno, w tym roku lepiej przemyślimy tę kwestię.
W każdym razie nawet absztyfikant doszedł do wniosku, że jak są rośliny, to jakoś się od razu bardziej domowo robi. I że nawet sztuczne rośliny takiego klimatu nie robią (mamy z przymusu jedną sztuczną roślinę w ogródku - wielki bambusowy krzak, który zasłania ochydną rurę). 

Chyba kupię jeszcze truskawki i zagospodaruję ostatnią donicę... :)

Bardzo mi miło po Waszym odzewie na poprzedni post. Postaram się nie zawieść, ale też nie zanudzić. Dlatego na początek wrzuciłam taki lżejszy post, bo następny będzie trochę cięższy. 


*OCD - Opsessive Compulsive Disorder. Czyli obsesja na punkcie pewnych rzeczy, np. żeby wszystko leżało równo na półce/stole, lub żeby wszystko było tego samego koloru, np. spinacze do prania, a jak już są wielokolorowe, to żeby jedną rzecz trzymał taki sam kolor spinaczy, lub żeby prześcieradło leżało w tę, a nie inną stronę, bo ma np. kwiatki, które - wiadomo - muszą rosnąć od dołu do góry. Na pozór błache rzeczy, które niektórzy przemieniają w małą obsesję. 

powrót. z potrzeby

Prawie rok minął od mojego ostatniego postu. Dlaczego aż tyle? I czy był to aż rok, czy tylko rok? Dla mnie to był chyba tylko rok, bo czas tak szybko jeszcze mi nigdy nie uciekał. A powodu jakiegoś specjalnego też nie było. Na początku chyba nie miałam po prostu czasu, a potem pewnie doszłam do wniosku, że nie mam nic ciekawego do przekazania, więc poszłam za radą mojego Taty "jeśli nie masz nic mądrego do powiedzenia, to nie mów nic". To nie znaczy, że nic kompletnie się u mnie przez ten czas nie działo, wręcz przeciwnie, działo się bardzo dużo i chyba to był ten brak czasu. ;)

Ostatnio jednak poczułam potrzebę powrotu tutaj i pisania. Od zawsze bardzo lubiłam pisać, sprawia mi to frajdę i wiem od Was, jeszcze z zamierzchłych czasów KG, że wielu osobom podobało się to, jak piszę. Całe szczęście nie żyję z pisania, bo byłby to dla mnie bardzo chudy rok ;)

W każdym razie, chciałam się tym krótkim postem przywitać na nowo. Obawiam się, że popełnię w najbliższym czasie kilka wpisów tutaj i będzie mi bardzo miło, jak ktoś to przeczyta. A jak nie to w sumie nic nie szkodzi, bo pisanie to frajda sama w sobie.  

prawy - gaz, lewy - hamulec

Dziś nie będzie miło. Dziś nie mam pachnących kwiatków, ani nawet małych kotków. Dziś mam wkurw, opadnięte ręce, podziw dla niezbadanej głębi ludzkiej bezmyślności i odzew do kierowców, żeby tak samo jak dźwigni skrzyni biegów używali mózgu. Bez tego, ani rusz.

Od razu zaznaczam - nie jestem wybitnym kierowcą, nie mam przejechanych kilkuset tysięcy kilometrów doświadczenia, podczas złych warunków pogodowych (ślisko, zasypane śniegiem) wolę zostawić auto w garażu i nie zawsze udaje mi się podjechać pod garaż tak idealnie, żeby wjechać do niego bez poprawki. Ale używam mózgu, jestem zdecydowana i jeżdżę pewnie. A dzisiejszy wpis to nic innego jak zbiór zachowań kierowców, które są nagminne. Teraz po polskich ulicach jeździ pokolenie kierowców, których uczono parkowania mierząc linijką odległość od krawężnika. Niestety, nikt ich nie nauczył, że na drodze trzeba myśleć, że sytuacja jest dynamiczna i trzeba umieć się do niej dostosowywać. Mało tego, trzeba pamiętać o tym, że nie jest się samemu, i że inni kierowcy nie potrafią czytać w naszych myślach. No i klasyk - na drodze też trzeba mieć trochę kultury. Od razu widać, który kierowca jest siłą od pługa odciągnięty, komu słoma z butów wystaje.

Opiszę kilka sytuacji, które doprowadzają mnie do szewskiej pasji. Dacie wiarę, że wszystkie zdarzyły się dzisiaj? Drogowa kumulacja.

1. "Demon prędkości"
Wbrew pozorom to nie kierowca, który mknie przez miasto 120km/h śmigając z jednego pasa na drugi i z powrotem.
Wyjeżdżam dziś ze swojej uliczki (podporządkowanej) na główną ulicę, przejeżdża przede mną kierowca przyklejony do przedniej szyby, szczerzący zęby tak, jakby sam nie wierzył, że jedzie, kurczowo trzyma się kierownicy (która moim zdaniem wrzyna mu się w żebra). Za nim jedzie drugie auto. Myślę sobie "luz, wyprzedzimy go". "Demon prędkości" właśnie pokonał barierę dźwięku - 40km/h, jadąc z górki hamował... OK, nie każdy musi czuć się pewnie jadąc 60km/h. Ale "Demon" mknie tak nieustraszony samiuśkim środkiem ulicy! Lewe koła jadą dokładnie po linii oddzielającej dwa kierunki jazdy. Kierowcy jadący z naprzeciwka muszą zjeżdżać na pobocze (którego praktycznie nie ma) z obawy, że iskry pójdą przy mijaniu. Nie można go w żaden sposób wyprzedzić! Myślę sobie "za kilometr jest skręt w lewo, pewnie już się szykuje", ale nie! "Demon" tnie przez skrzyżowanie prosto, wciąż przytulony do środka jezdni. Zanim go wyprzedziłam, byłam 6 minut w plecy...
"Demony prędkości" mają też tendencję do poruszania się według zasady "-10 od dozwolonej prędkości".

2. "Gdzie to ja miałem jechać..?"
Ruchliwa ulica, wszyscy jadą 50km/h lub więcej. Skrzyżowanie ze znakami. Jedzie przede mną delikwent. Hamuje przed skrzyżowaniem, myślę "coś się święci". Gość wjeżdża na skrzyżowanie nie sygnalizując skrętu, czyli - jedzie prosto, ja też, więc ja nie zwalniam. Aż tu nagle - ciach! Wrzuca kierunek na skręt w prawo i ślimaczy się niemiłosiernie. Na to ja, żeby mi auta za mną nie wjechały w dupę, odbijam lekko w lewo żeby go wyminąć. I co robi koleżka? Zmienia zdanie, wrzuca kierunek w lewo i robi niemalże manewr zawracania na środku skrzyżowania prawie wjeżdżając na mnie! Ja staję, reszta kierowców też, strach pomyśleć, co będzie dalej. I co ten gość robi? A jakże, jedzie prosto! Tylko wysiąść i po mordzie lać.

3. "Energooszczędny"
Typ kierowcy, który jest istnym utrapieniem. Wrzuca kierunkowskaz zjeżdżając ze skrzyżowania. Jasne, przecież wszyscy ludzie mają dar czytania w myślach i tak na prawdę te kierunkowskazy to taki gadżet designerski do auta... Co prawda żarówka w nim przepala się raz na X lat, ale po co wogóle ją eksploatować.

4. "Chciałabym, a boję się"
Niestety, dotyczy w większości przypadków kobiet. Paradoksalnie każda sytuacja typu "chciałabym, a boję się" zachodzi w jasnych sytuacjach, tak , jak dziś - skrzyżowanie z sygnalizacją świetlną. Przede mną babka skręca w prawo (ja jadę prosto, ale jest tylko jeden pas), mamy zielone światło. Podjeżdżając do zakrętu już widać, czy są piesi na pasach już za skrętem, a nawet jakie mają światło. Ja będąc za nią widziałam, że mają czerwone. Nic, tylko jechać. A ona? Czai się do tego skrętu, jak lew na sawannie! I żeby nie było - to nie był skręt typu bez wspomagania nie da rady. Za zakrętem piękna szeroka trzypasmówka! Ciekawa jestem jak sobie radzi na skrzyżowaniach ze znakami albo przy skrętach w lewo...

5. "Gdzie ta skrzynia biegów..?"
Kolejny klasyk - szukanie skrzyni biegów przez kierowcę, który stoi jako pierwszy na światłach.
Nie żeby zmienianie się świateł miało swoją kolejność, prawidłowość. Przecież wszyscy stoją na czerwonym, a gość zarządzający światłami wrzuca zielone drogą losową... dla hecy.

6. Rowerzyści.
Żeby nie było - nie mam nic do rowerzystów, jako uczestników ruchu drogowego. Sama kiedyś śmigałam na moim miejskim holendrze. Ale jak się jedzie na rowerze, trzeba się skupić i uważać. Teraz, jak jeżdżę autem, to wymijając rowerzystę zawsze zostawiam sobie z prawej strony spory zapas bo wiem, że jak ktoś nam zderzakiem łydkę smaga, to średnia przyjemność. Dlatego dla komfortu własnego i rowerzysty wymijam z zapasem przestrzeni pomiędzy nami. Ale jak jedzie jeden z drugim i bardziej niż na jeździe są skoncentrowani na rozmowie i wymijaniu dziur w jezdni nie bacząc na to, czy ktoś za nimi jedzie, czy rozpoczął już proces wymijania, czy nie, to przepraszam bardzo.
Jadę dziś do domu i skręcam w lewo w małą uliczkę (tę, z której wyjeżdżałam kiedy przejechał "Demon prędkości" ;) ). Zwalniam, bo z naprzeciwka jedzie auto, które muszę przepuścić. Wrzucam dwójkę i już mam skręcać kiedy nagle z prawej strony wyskakuje mi rowerzysta i ścina zakręt tuż przed moim zderzakiem. Dodam, że nie zasygnalizował należycie skrętu w lewo, po prostu wyskoczył mi przed maskę i skręcił.

Nie będę się już rozpisywać o powszechnym braku kultury na drodze, o tym, że ludziom brak zwykłej przyzwoitości i myślenia długofalowego.

Czasem mnie rozpacz ogarnia, jak patrzę, co się dzieje na drogach. Najgorsze jest to, że wielu sytuacjom lub nawet wypadkom dałoby się zapobiec...
Żeby zakończyć wesołym akcentem, pamiętacie ten odcinek "Przyjaciół", w którym Phoebe miała zawieźć gdzieś Joe'a i Chandler'a swoją żółtą taksówką i kiedy Chandler usiadł obok niej z przodu, dała mu ściągę "prawy - gaz, lewy - hamulec"?

ciotka badylarka

Tak zwykł na mnie mawiać mój Tata kiedy byłam mała, bo na każdym spacerze, czy nawet w drodze do przedszkola, do szkoły, czy jak szliśmy do kogoś w gości, od razu namierzałam jakieś kwiatki i je zrywałam. Zimą, kiedy nie było kwiatków, zrywałam ponoć suche badyle, które były pozostałością tego, co latem było kwiatkiem.

Zamiłowanie do kwiatków zostało mi do dziś, z tą różnicą, że dziś już nie zrywam wszystkich kwiatków, jakie mijam po drodze. Dziś wolę je sfotografować i w taki sposób zabrać ze sobą. Co prawda nie można ich powąchać, ale za to nie więdną i można do nich wracać w zimowe dni.

W piątek pojechałam na wieś zrobić Tacie niespodziankę. Potrzebowałam też trochę zmiany otoczenia, bo niskie samopoczucie nadal nie odpuszczało. Kocham bzy, a na wsi mamy ich pełno najróżniejszych rodzajów. Są białe, liliowe, fioletowe i prawie purpurowe, pojedyncze, podwójne. Wzdłuż drogi jest naturalna granica właśnie z krzaków bzu. Wyobrażacie sobie taki 50-cio metrowy "mur"? Jak idzie się obok, to zapach jest zniewalający.

Mamy też konwalie, które są chyba moimi ukochanymi kwiatkami, zawsze bardzo czekam na ten moment, kiedy będę mogła rano iść do ogródka i zerwać cudownie pachnący bukiet konwalii. Na wsi mamy ich co prawda mało, bo zostały posadzone zaledwie dwa lata temu, ale pięknie się rozrastają i już niedługo chyba wymkną się spod kontroli.

Droga do naszej posesji wiedzie aleją kasztanów. Niestety, odkąd od kilku lat kasztany atakuje zaraza, kilka z nich zostało wyciętych i aleja trochę się przerzedziła. Ale nadal wiosną jest przepięknie i jakoś tak magicznie tamtędy iść. Po jednej stronie te nasze bzy, a po drugiej kwitnące kasztany. Jesienią często pełno tam miejscowych dzieci, które zbierają kasztany na ludziki.

No i tradycyjnie, jak na każdej polskiej wsi, na łące mamy pełno mleczy, które są chyba najbardziej niedocenionym kwiatkiem. Ja uwielbiam mlecze za ten ich mega pozytywny, słoneczny wygląd. Może nie pachną tak cudnie, jak konwalie i brudzą przy zrywaniu (ile z nas wracało do domu z poplamionymi rękami i bluzkami od robienia wianków z mleczy..?), ale cudownie rozświetlają zieleń trawy.

gorrrąco

Przez zmartwienia ostatnich dni straciłam apetyt, żołądek skurczył mi się chyba o połowę i każdy posiłek jest wyzwaniem. Próbuję zatem urozmaicić sobie to, co jem tak, jak mogę (urozmaicenie połowy grapefruita na śniadanie to dopiero wyzwanie!). Od kilku dni jest bardzo ciepło i to też mój pogromca apetytu. Tym bardziej nie umiem wcześniej zaplanować co będę jeść danego dnia.

Odkąd pamiętam pierwsze gorące i letnie dni oznaczały robiony przez moją Mamę chłodnik. Pamiętam, jak rok temu latem brakowało mi tego smaku. Najbliższy polski sklep mam dość daleko, a zmęczenie nie dopingowało mnie na tyle żeby wybrać się tak daleko po jedną butelkę kefiru ( a tak przy okazji, kiedyś gdy szliśmy do znajomych, trafiliśmy po drodze na polski sklep gdzie nabyłam właśnie kefir i dzięki temu teraz, za każdym razem kiedy jem/piję kefir mam w głowie to w jaki sposób słowo „kefir” wypowiada mój absztyfikant – ubaw!).

W każdym razie dziś, kiedy zastanawiałam się „co by tu zjeść?” odpowiedź szybko sama się pojawiła – chłodnik! Najlepsze jest to, że jego wykonanie zajmuje całe 15 minut, jest lekki i cudownie chłodny. Moja Mama dodaje do chłodnika rzodkiewkę, ogórek, liście botwiny, jajko, koperek i natkę pietruszki. Wrzuca też przekrojonego na pół buraka, dzięki czemu kefir zabarwia się na różowy kolor. Ja z kolei robię swój z rzodkiewką, pomidorem, jajkiem i wszelkimi możliwymi ziołami, jakie akurat mam. Dzisiejszy jest z natką, koperkiem, bazylią i szałwią. Zawsze dodaję chilli. Wiem, że to nie jest artystycznie wyrafinowana potrawa, ale dla mnie smak, prostota i aromatyczność jest ważniejsza niż wszystko inne.

Dziś samopoczucie ciut lepsze. Wypiłam poranną kawę w ogrodzie zanim jeszcze zrobiło się gorąco. Bzy już pachną i uwielbiam ten odcień zieleni, który jest teraz na wszystkich drzewach, krzewach i trawnikach. Rozkwitły też wszystkie nasze tulipany :) . Jutro przyjeżdża do mnie przyjaciółka. Bardzo na nią czekam.